hergün neyin daha zor olduğuna karar veriyorum, ertesi gün fikrimi değiştiriyorum.
iki yıl önceydi. bütün ayrıntılar, sözcükler -söylenilen ya da yutulan-, renkler, istekler, tedbirler yavaş yavaş birleşip büyürken susmak zordu. dilini, elini, kolunu bişey yapmamaya ikna etmek zordu. hükmetmek.
o ya da bu şekilde, bi yerlerde bir patlama oldu, bi kendini tutamamazlık. cemal süreya okudum epey o günlerde.
bir buçuk yıl önceydi. herşey öylesine üstümdeydi ki artık onlar bana hükmediyordu. konuşmak zordu bu sefer de. konuşursam yalan atacaktım çünkü. attım. bi sürü. bazen o kadar komik oldum ki kendi halime güldüm.
bir yıl önceydi. susmanın, saklambaç oynamanın insana hiçbir şey getirmediğine karar verdim. bütün bildiklerimi söyledim. hiç çekinmeden, korkmadan. sonra bir yıldan az bir süre geçti ki yine kendi halime gülerken buldum kendimi. ne kadar esirgersen duymak isterlermiş sözlerini. ancak o zaman boşa harcamazmışsın cümlelerini. yormazmışsın hayatını.
kısır döngüymüş meğer bunların hepsi. yeniden hiçbirşey yapmamanın zorluğunu yaşadım.
son kararım -yani bugünlük kararım- : en zoru en çok istediğine "hayır" demek.
yarın ki kararım yukarıdaki döngüden çıkarabilirsiniz. benim canım istemiyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder