Ben hayatımdaki insanlara hep şans verdim. Deneyebilsinler diye, hatalarını düzeltmek için çabalasınlar diye, pişmanlıklarını unutabilsinler diye. Hatta ikinci şanslarını bile verdim. Ama farkettim ki, ikinci şansı değerlendirebilen kimse zaten ona ihtiyaç duymuyor.
"Ara rengin peşindeyiz çünkü biz;
Rengin değil, ara rengin sadece.
Ancak öyle sarmaş dolaş ederiz
Kavalı boruyla, rüyayı düşle."
dedi Verlaine dün gece bana. Ara rengin peşinden sürüklenişlerim geldi aklıma. Onu bulma çabalarım falan. Tam boşvermişken inadınaymış gibi yüzüme yüzüme üfledi şiiri. O zamanlar sadece aradığımın adını bilmiyormuşum. Adlandıramıyormuşum. "ara renk"miş o da. Artık bi önemi yok.
Ben yalansız yaşayamaz bi hale geldim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder